Jandergrouwnd

“Het einde van Jandergrouwnd […] is ronduit prachtig. Een timide slotakkoord over het huidige Rusland, waar de corruptie erger is dan ooit en je alleen nog als wolf tussen de andere wolven kunt leven.” – de Volkskrant

De Warme Winkel dompelt zich onder in de illegale kunstscene in Moskou tijdens de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. In klamme keldertjes en doorrookte keukentjes kwamen schrijvers, dichters, schilders en ander uitschot bijeen om hun werk te tonen, voor te dragen, te bespreken, maar vooral om ongelofelijk veel te zuipen. De kans op publicatie in eigen land was nihil en alleen heel ver weg gloorde de hoop op een uitgave in het buitenland. De censuur was de grote vijand, maar ook de bestaansreden van deze subcultuur die na de perestrojka samen met haar werken van de aardbodem verdwenen. Met Jandergrouwnd doet De Warme Winkel niet alleen een poging om deze verlepte talenten aan de vergetelheid te onttrekken, maar stelt zij zich ook de vraag wat kunst voor waarde heeft als het haar toeschouwers niet kan bereiken.
In Jandergrouwnd wordt het publiek meegenomen in de zoektocht naar het onderwerp. In een speelse, geestige en zware strijd tracht De Warme Winkel de essentie en schoonheid daarvan over het voetlicht te brengen. Met de spullen uit de kringloop stellen de spelers ter plekke hun kostuum samen. De voorstelling wordt verlicht met gezichtsbruiners, schemerlampen of tl-buizen die toevallig aangetroffen worden.

Credits