Ward Weemhoff (1983)
“Voor mij is ‘We Are Your Friends’ (2013 red.) eigenlijk het meest waardevolle project. De voorstelling werd in Nederland helemaal afgefakkeld, en misschien hadden we het ook helemaal niet binnen de landsgrenzen moeten spelen. In het stuk waren we Nederlandse podiumkunstenaars die met Europees geld samenwerkingen aangaan met de ‘lokale kunstenaars’ op de plek waar we speelden. Wij spraken hen toe over de Skype, maar representeerden zelf die lokale kunstenaars waardoor een artistieke broekzak-vestzak constructie ontstond die in Brussel niet had misstaan.
Voor mij kwam alles samen wat ik zoek in het theater, en waarom ik met De Warme Winkel bezig ben: het was een ‘spel’ waarvan de regels gaandeweg duidelijk werden, en vanuit de fictieve setting van een spel werden abstracte, maar tegelijkertijd heel reëele vraagstukken behandeld.
Ook was het voor het publiek ongemakkelijk. Op een bepaald punt sloegen we het publiek. Ik zal nooit vergeten hoe een meisje in Toulouse vanaf de achterste rij riep ‘Non! Ne le fais pas!” toen ik op het punt stond een ketting limonaderietjes in mijn anus te steken.
Soms moet je grenzen over om iets voelbaar te maken. Ik weet niet meer wie die act had bedacht. Wat dan nog? Je gaat toch ook niet over je kind zeggen: dat heeft ie van mij?”